meneer b. draait rondjes om herinneringen die hij is vergeten
hij spookt door de gangen zijn ogen zien alles het ontbreekt aan beeld
hij gaat overal naar binnen ze noemen het verdwaald maar hij is de weg niet kwijt er is geen weg
soms snaait hij wat
een boterham
of ook wel een banaan
hij is nu niemand
met een naam
we liepen langs de rivier
in de bomen hing de maretak
als zachte lichtjes in een kroon
poogde ik wat romantiek
dat zijn parasieten en
die boom gaat dood
beet jij
we reden naar je thuis
een lange kale weg
gepleisterd met vrienden
die met het leven vochten
en van een boom verloren
altijd in een zaterdagnacht
altijd met twee promille
altijd met honderdtwintig
nee tegen een bocht
en rechtdoor gestorven
het altaar voor je broer
de zee van lege kamers
in het huis voor iedereen
waar niemand wilde wonen
wat hebben we gelachen
dit laatste avondmaal is stil
er zitten spoken aan
zij eten niet zij waren wat<>br>
en zijn
de jezus in hun midden
heeft geen trek in wat
de god te schaften heeft
hij moet straks nog hangen
sterven wederopstaan
de hemeltroon bestijgen
hij wil wijn
de spoken trekken op
in de verte klinkt een haan
de dag kriekt in zijn voegen
geen ontkomen aan verlossing
(ominous music)
(crickets chirping)
(floor creaking)
(deep croaking)
(twig snapping)
(rock thudding)
(woman panting)
(static crackling)
dit gedicht biedt ruimte
aan de blauwe lucht
een stralende zon
een onbewolkt gemoed
en aan de einder gloort troost
meer is niet nodig
maar godsamme
wat een kutgedicht
met dank aan karin beumkes voor de titel
er was een rivier
aan de rivier lag een dijk
een lage toren stak er
schuchter bovenuit
god is hier veel
maar geen opschepper
dat is zeker heumen
zei ik want er was verder
niets te zien of zeggen
verkeerde rivier snoof jij
en ik moest mijn mond houden
als ik het toch niet wist
zo waren wij op weg
naar nergens en zelfs dat
kwam niet dichterbij
